Via Groepslog kun je je eigen Logs onder meerdere Loggers kenbaar maken, waardoor je meer bezoekers aantrekt. Elke bij ons geplaatste Log zal jou site binnen Google hoger scoren, omdat we automatisch een link naar jou pagina opnemen.
Elkaar onheus bejegenen
Religie/Algemeen |
|
24 Januari 2012 | 10:47:31
Het woord “bejegenen” alleen al is om alle woordenboeken erop na te lezen: bejegenen! Wie heeft dat ooit uitgevonden en waarom? Hoe kan iemand dat überhaupt uitspreken zonder dat zijn gebit uit zijn bek valt. Volgens de van Dale betekend het niets meer of minder dan: zich op een bepaalde wijze jegens iemand of iets gedragen. “Jegens”, ook weer zo’n woord waar ik braakneigingen van krijg. Ten aanzien van of tegenover, staat er in de van Dale te lezen, als betekenis.
Ja ik weet het, ik hak, ik zit nu even niet lekker in mijn vel. Menselijk trekje? Als ik de nieuwsbulletins lees loop ik al paars aan, moreel en fysiek.
Waar het mij hier nu om gaat is dat mensen elkaar onheus bejegenen. He he, daar is dat woord eindelijk, en wel in de juiste context. Ik bedoel hiermee dingen als dat iemand die al een paar honderd jaar de pijp uit is, zichzelf profileert om macht uit te oefenen over anderen, en om anderen te onderwerpen aan de gedachtegang van de uitdrager. De onderdanen liggen ondertussen onderdanig op hun knieën, met hun handen gestrekt in één richting; andere keuzes zijn er niet. Zij zweren daarmee gedwee trouw aan hun onzichtbare overheerser.
Over onheus bejegenen kan ik ook wel een boekje opendoen. Ik kijk dan bijvoorbeeld terug naar de tijd dat ik opgroeide en gedwee deed wat er thuis werd gezegd, en toen ik als jongeling mijn eerste baan vond en werd afgeknepen door de daar regerende werkplaatschef. Wonderlijk, dat als deze mensen de pijp uitgaan het regiem ter plekke veranderd: andere mensen andere wetten. Hoe relatief is dan het leven met de op dat moment geldende beperkingen? In deze context lag ik ook op mijn knieën in een andere richting en weliswaar om te overleven maar toch … Mensen maken elkaar het leven zuur en ondragelijk.
Doe als ik en loop je trapje op. Kijk vanuit je glazen koepel uit over de mensheid en oordeel voor jezelf. Zie de wereld als Madurodam met jezelf op je eigen ladder, als een God. Sla met je vuist op tafel en een heel dorp verdwijnt. Trek ergens een stekker uit en een heel gebied zit in het donker. Ervaar welke macht je kunt uitoefenen, hoe anderen voor je kruipen. Maar is dit wat je wilt?
Of wil je lekker in je tuintje zitten met een biertje? Denkend aan vandaag en niet aan morgen, of aan gisteren; maar zorgeloos je leven leiden. Je vrouw zit tegenover je en je kijkt haar aan. Het lijkt wel of ze glimlacht en je bedenkt dat je erg veel van haar houdt. Vredig en genoegzaam lig je daar en tuurt de blauwe hemel af.
Een vogel vliegt over met een takje in zijn bek. Verderop in een boom zit zijn vrouw en samen bouwen zij een nest. Als de eitjes zijn uitgekomen hoor je de jongen piepen. Gezamenlijk kijken de jongen met opengesperde bekjes naar één bepaald punt, afhankelijk als zij zijn: naar het punt waar hun voedsel uitkomt.
Op dit punt zijn wij allemaal hetzelfde, mens zowel als dier. Hunkerend naar voedsel, geestelijk dan wel fysiek, zullen wij jegens elkaar die andere altijd onheus blijven bejegenen; tot in het oneindige.
Nieuwe single Bruce Springsteen lijkt op....
Muziek/Liedje van de dag |
|
23 Januari 2012 | 17:53:10
........... "Wishing" van de Flock of Seaguls!!!
Toen ik zaterdag voor het eerst de nieuwe single van Bruce Springsteen hoorde klonk het intro en het instrumentale tussenstuk me wel heel erg bekend in de oren.
Dacht eerst dat het misschien een cover was, maar de titel "We take care of our own" zei me niets.
Het deuntje bleef in mijn hoofd zitten maar ik kwam maar niet op het andere liedje.
Zondag is zij jarig
Relaties/Liefde |
|
22 Januari 2012 | 00:17:51
Zondag is zij jarig en ik heb een felicitatiekaart voor haar gekocht. Maar wat zal ik er in schrijven? Ik denk na en er borrelen onderwerpen naar boven die verhalen over een ver verleden. Onderwerpen die ik graag vergeten wil.
Haar verschijnen en haar uitstraling hadden mij over de streep getrokken en ik viel als een blok voor haar. Niettemin voelde ik mij alleen als ik bij haar was. Haar oogopslag, haar stem, haar zachte huid en de woorden die zij sprak ten spijt. Goed bedoeld dat wel, maar thuis kon ik ook alleen zijn. Daar had ik haar niet voor nodig.
Dromen kan ik niet anders uitleggen als bedrog, gevoelens als een grote jongens droom die nooit verwezenlijkt wordt en de realiteit is niets meer dan het gevolg van een avondje zwaar tafelen.
Zondag is zij jarig.
In gedachten zie ik haar weer zitten. De televisie staat aan, zomaar ergens op afgestemd. Een brandende sigaret klemt zij achteloos tussen haar ranke gestrekte vingers; rooksliertjes kringelen naar het plafond. Een glas rode wijn staat onder handbereik op de tafel, voor haar. Zij schud haar hoofd om haar haren in model te krijgen en zwaait achteloos naar een voorbijlopende buurvrouw. Haar lichtrood gekleurde lippen vouwen zich om de sigaret en zij neemt een lange trek; doelloos blaast zij de rook voor zich uit.
De woorden die ik sprak hadden voor haar geen betekenis. Gevoelens werden onder hoongelach weggewuifd. Mijn stoel stond steeds dichter bij de buitendeur en met pijn in het hart verliet ik haar. Voorbijrijdend zwaaide zij naar mij maar ik deed of ik haar niet zag.
Haar kaart vouw ik onbeschreven dicht en leg hem in de lade, bij die zestien andere kaarten.
De mens en zijn wereld
Verhaal |
|
20 Januari 2012 | 15:34:50
De mens moord, de mens breekt af, de mens brand plat, de mens hakt om, de mens roeit uit.
Welk mens is zo dom om zijn eigen huis in mootjes te hakken om het in de kachel op te stoken of om zijn appelboom in blokken te hakken voor in de open haard om het in een barre winter maar een beetje warmte te hebben? Waar kun je dan nog in schuilen en wat kun je dan het volgende seizoen eten? Wat is het eigenlijke doel van het leven, van dat kopje thee, van die bloem, van dat fruitvliegje, van die glimlach, van dat compliment?
Zaden van bomen en planten die op mijn balkon waaien gooi ik niet weg. Ik verzamel ze en gooi ze over mijn balkon. Ik laat ze door de wind wegvoeren en tegen een heldere sterrenhemel zie ik ze fladderen, op weg naar een nieuwe bestemming waar zij kunnen uitgroeien tot …...?
Maar alles heeft toch een betekenis en een doel? Doelen die wij mensen niet begrijpen of niet kunnen begrijpen. Wij mensen doen er al helemaal geen moeite voor om begrip op te brengen voor welk leven dan ook. Respecteer het leven zoals jij het leidt en begrijp waarom dingen zijn zoals zij zijn en accepteer dat! Keuzes heeft de mens ‘ooit’ gemaakt, daar hebben wij het nu niet over. Waar het nu om draait is om die gemaakte keuzes te begrijpen en de gevolgen daarvan te beheersen. Pas als je weet wat bijvoorbeeld de dood betekent, dan pas kun je het leven naar zijn waarde schatten, maar daag dit niet uit.
Planten en dieren zijn de eigenlijke bewoners van deze aarde en wij mensen zijn hier maar te gast. Hoe arrogant is het van de mens om complete wouden kaal te branden om op de vrijgekomen vlaktes soja bonen te planten waarbij na enkele jaren de erosie toeslaat en er niets meer groeit op deze vlaktes? Zonder na te denken wordt het volgende regenwoud platgebrand! De hunkering naar nog meer en nog beter leidt tot de uiteindelijke ondergang van de mens, door zijn eigen toedoen welteverstaan; echter zonder dat hij dit beseft. Wie is de mens eigenlijk, dat hij deze afbreuk ongestraft maar kan doen?
Dan denk ik nog wel eens terug aan een gezegde dat ik mijn oma hoorde zeggen op haar 89e jaar; haar zienswijze over wat een mens is:
Er valt aan ongewenst drukwerk zeer veel in mijn bus, maar het stemt gelukkig zelden tot nadenken. Het meeste is afkomstig van de middenstand die mij drieste voorstellen doet waarvan ik het voordeel onmogelijk kan overzien. Toch is het zaak attent te blijven, want tussen alle verleidingen tref ik een oproep van onze wijkagent aan. De wijkagent wil met ons allen van gedachte wisselen over de vele inbraken in de buurt. Ik weet dat er een wijkagent bestaat. Iedereen weet dat, maar niemand kent hem. Dat komt omdat hij nooit op straat wordt gezien, want hij zit altijd maar op kantoor en wacht daar de telefoontjes van de buurtbewoners af.
Maar nu zal de wijkagent, God hebbe bij voorbaat zijn ziel, zijn anonimiteit bruusk afwerpen tijdens een voorlichtingsbijeenkomst over inbraakpreventie. Veel eenzame vrouwen verheugen zich op deze kennismaking, want een geheime wijkagent is weer net even iets anders, nietwaar? Wat me vol treft in deze uitnodiging van onze geheime wijkagent is het doel dat hem voor ogen staat: het terugbrengen van het aantal inbraken tot een "aanvaardbaar niveau." Ik lees en herlees deze zinsnede en wordt er een beetje zenuwachtig van. Gelieve mij te corrigeren als ik er naast zit, maar betekent dit dat er in onze wijk wel mag worden ingebroken zolang het aanvaardbare niveau niet wordt overschreden? Zo ja, dan groeit de politie langzamerhand toch echt uit tot onze beste vijand. Nu wordt ik al toegesproken door mijn geheime wijkagent over een beoogd aanvaardbaar niveau van het aantal inbraken.
Kort na de uitdeling van dit pamflet schoolden buurtbewoners vertwijfeld discussiërend op straat samen. Vele hadden een honkbalknuppel in de hand, zij het nog een beetje onwennig daarmee zwaaiend.
Stel nu dat er bij mij wordt ingebroken. Weliswaar is mijn woning een onneembare vesting met dat schuifje op de deur, maar er zijn inbrekers die zich hierdoor niet uit het veld laten slaan. En gelijk hebben ze, vanuit hun standpunt gedacht. Er wordt bij mij dus ingebroken. Ik kom naderhand thuis want ik ben er liever niet bij, en de woning blijkt leeg te zijn. Gauw de geheime wijkagent gebeld.
Nadat de telefoon drie keer is overgegaan neemt hij op. Dat is namelijk zo afgesproken; geheime wijkagenten nemen na precies drie keer de telefoon aan. Tel dus altijd nauwkeurig het aantal keren dat de telefoon overgaat in het kader van die-pet-past-ons-allemaal. Ik vertel de geheime wijkagent dat er bij mij is ingebroken.
"Even alle inbraken tellen," mompelt hij. "Eens kijken, nee: ik kan u helaas niet helpen."
"Waarom niet?" Vraag ik.
"Deze inbraak zit nog op het aanvaardbare niveau."
"Pech gehad." Zeg ik en bied mijn excuses aan dat ik hem heb gestoord.
Vrijdagochtend en ik ging snel naar de winkel voor de boodschappen. Zat zoals gebruikelijk weer krap in mijn tijd. Druk voor mezelf en voor de baas. Heb zelfs avonden doorgewerkt. Daar raakt een mens niet overspannen van, maar vermoeiend is het wel. Aan de andere kant, doordat ik thuis werk, kan ik flexibel met mijn werktijd om gaan. Zo heeft ieder voordeel een nadeel. Dit werk heb ik nodig, totdat mijn magazine groot genoeg is natuurlijk en in de winkels ligt. Zelf hoop ik dat het eind van het jaar gaat gebeuren. Maar daar heb ik jullie steun bij nodig. Zonder kopers geen groei zeg maar.
Dooie apen en apekoppen...
Dieren |
|
09 Januari 2012 | 19:04:35
Lieve RTL4 en met name RTL Boulevard,
Als ik om 19.00 uur braaf mijn bordje groenten leeg zit te eten, wilt u dan alstublieft geen reclame meer uitzenden voor het WWAR.
Ik denk dat ouders met kiddies die geen sesamstraat kijken rond die tijd dat ook wel kunnen waarderen.
Ik ben een vegan dus ik vind het heel zielig wat er met die apen gebeurd maar hou echt niet van dooie apekoppen en apen die dood in een koffer liggen naast mijn bord.
Dus lieve RTL4 volgende keer gewoon iets later op de buis, beter voor mijn eetlust en de nachtrust van een heleboel kindertjes van Nederland....
Gekloot met een Crisis-opname
Bizar |
|
08 Januari 2012 | 06:23:13
Afgelopen weekend is er een cliënt bij ons weggelopen. De cliënt
heeft een RM (rechtelijke machtiging) en het moet dan meteen aan de
politie gemeld worden. Er gaat dan een telex of rijbericht uit zodat de
afwezige kan worden opgepakt.
Vanavond werd ik opgebeld
vanuit gemeente A. De afwezige was gezien op een station en via
allerlei omwegen was de politie aldaar bij ons uitgekomen. Ik vertelde
dat de Cl. een RM had en op de telex stond en dat Cl. kon worden
opgepakt. Dit bleek echter niet het geval te zijn. Het politiebureau
waar wij dit laten doen had verzuimd de telex te versturen. Ik zou het
uit gaan zoeken en terugbellen.
Dus het politiebureau gebeld. Die wisten van niks, maar ik had het
faxbewijs dus ze zouden het uitzoeken. Ook kreeg ik het advies de
papieren naar Gem. A. te faxen zodat zij meteen actie zouden kunnen
ondernemen. Ik de politie in gemeente A. teruggebeld maar het nummer
deed het niet. Via de regiopolitie tot 2 keer toe getracht dit bureau
te bereiken maar ik liep vast op diverse wachtlijnen.
Ik
kreeg via het regionummer wel een faxnummer van het betreffende bureau
om het opsporingsbericht alsnog naar hun toe te faxen maar het
faxnummer deed het niet. Dus nogmaals ons eigen politiebureau gebeld en
ze deden hun best hoorde ik.
Toen belde de politie in Gem. A. en ze zouden Cl. oppakken zonder de
papieren. Dat zit wel goed, zeiden ze. Vervolgens belden ze weer terug
want ze hadden een veeg uit de pan gekregen van de officier van
justitie omdat ze zonder geldige RM iemand hadden opgepakt. Of ik niet
alsnog de papieren wilde faxen. Dus ik alles bij elkaar gezocht en naar
Gem. A. gefaxed.
Die belden terug en vertelden dat Cl. weer was opgepakt en dat alles nu
in orde was. Ze wilden Cl. alleen niet naar ons toe sturen want de
ambulance was te duur. Ik stomverbaasd want dat is nog nooit een
probleem geweest.
Ik onze eigen achterwacht gebeld en
overlegd. Bel de ambulancedienst in Amsterdam maar, zei die. Hoe Cl.
terugkomt maakt niet uit en de verzekering betaald de rit, dus regel
het maar. Onze Cl. krijgt al 5 dagen geen medicatie dus hoe sneller Cl.
terug is hoe beter.
Ik de ambulancedienst Amsterdam gebeld. Nee hoor, dat doen we niet,
hoorde ik aan de andere kant van de lijn. Wij brengen ze terug naar
Gem. A. en Gem. A. brengt ze terug naar ons en de verzekering betaald.
Ik
gaf een beschrijving van de casus en we hadden nog even flinke lol. Het
was een hele aardige vent en hij zou het wel even voor me uitzoeken. 10
minuten later belde hij terug. Ik moest Gem. A. bellen en vertellen dat
ze de plaatselijke crisisdienst moesten bellen, de Cl. laten beoordelen
en zij zouden dan voor vervoer zorgen.
Ik bedankte de toffe peer van de Amsterdamse ambulancedienst en belde
terug naar Gem. A. De functionaris aldaar, we kennen elkaar inmiddels
bij naam, hoorde mijn verhaal aan en liep vervolgens meteen naar de
hulpofficier van justitie met de mededeling “vertel het maar aan hem”.
Toen zat ik dus met een hulpofficier van justitie aan de lijn.
Ik liet er geen gras over groeien en zei: ik heb net informatie
ingewonnen en jullie moeten het allemaal zelf doen. Jullie moeten de
crisisdienst bellen, de Cl. laten beoordelen en de crisisdienst moet
dan zorgen voor vervoer terug naar Amsterdam. In ieder geval doen wij
er niets aan”. En dat als verpleegkundige tegen een
hulp-officier-van-justitie. My finest hour, kun je wel zeggen.
De man kon er niks tegenin brengen en beloofde actie te ondernemen. Een
half uurtje later werd ik teruggebeld door de dienstdoende arts van de
crisisdienst van Gem. A. Ze wilden nog wat informatie over de cliënt en
vertelden dat deze niet meer deze nacht zou worden gebracht want ze
gaan rond deze tijd de regio niet meer uit. Maar dat wist ik al van de
toffe peer van de Amsterdamse Ambulancedienst dus ik kon haar al
aanvullen voordat ze het gezegd had.
Morgenochtend komt ons klantje retour. Maar al met al ben ik er 4 uur
mee bezig geweest wat ten koste is gegaan van de zorg aan onze eigen
patiënten.
En dat allemaal omdat een lokaal politiebureautje zijn werk niet goed
heeft gedaan. Natuurlijk, we zetten vaak mensen op de telex en vaak is
het eigenlijk niet nodig, maar als iemand een RM of een andere
rechterlijke maatregel heeft (IBS, TBS etc) dan moet dat dus gewoon. Zo
zit de wet in elkaar en we moeten ons er aan houden.
Ik heb vandaag veel gedaan en hard gewerkt maar uiteindelijk niks
bereikt, want het had allemaal vanzelf moeten gaan. Zonde van de tijd
en mijn energie. Maar zo werkt het nou eenmaal in de Nederlandse
gezondheidszorg. Een hoop gekut voor niks, en volgende keer gebeurd het
weer. Dat die mensen nog boeven vangen is een godswonder. Onze Cl. zit
al jaren in het circuit en dan moet je zoveel moeite doen om iemand
weer tussen 4 muren te krijgen.
Het zal maar een moordenaar zijn.
En nu maar hopen dat ik morgen mijn tijd weer aan mijn patiënten kan
besteden want vandaag hebben ze maar weinig aandacht van me gehad.
Dialoog met Prlwyts ...
Relaties/Liefde |
|
07 Januari 2012 | 16:09:23
Mijn aanstaande ex-vriendin en ik liggen samen in bed. Met onze handen onder onze hoofden kijken wij beide naar het plafond en filosoferen …
“Schattie” vraagt ze opeens: “ben ik de enige in je leven?”
“Ja hoor” zeg ik, “dat ben je.”
Even stilte en dan …: “ben ik echt de enige?”
“Ja hoor schat, je bent echt de enige in mijn leven.”
“Dus er is echt helemaal niemand anders op dit moment?”
“Nee schat, er is nu niemand anders in mijn leven, alleen jij.”
“Was er vóór mij dan niet iemand?”
“Vóór jou? Eehhh ... Madeleine, Lucille, Marjoleine, Julia, Nellie, Ria, Irene, Anneke, Mirjam, Corrie …………. Schatje-schatje waar ga je nou heen, waarom loop je nu ineens weg?”
Mijn spijkerbroeken vertonen tekenen van overmatig gebruik dus ik zal nieuwe moeten kopen. Ik begeef mij naar de spijkerbroekenwinkel waar ik altijd kom en kijk er belangstellend rond. Rekken vol spijkerbroeken hangen er maar mijn maat hangt er niet tussen. Heb ik dan zo’n buitenmodel maat of kijk ik verkeerd? Al 15 jaar dwing ik mijzelf te geloven dat ik maat 52 heb; eindelijk ontdek ik een rek met de goede maat en ik grijp enkele spijkerbroeken van het rek, blauwe en zwarte. Met drie broeken neem ik mijn intrek in een pashokje.
Een pashokje voldoet beslist niet aan de norm van sociale woningbouw; een modern toilet is in vergelijking met een pashok nog riant geschapen. Een spiegel en twee haken zijn aanwezig om mijn kleding aan op te hangen en een klapdeurtje. Dat deurtje reikt tot aan mijn knieën dus mijn onderbenen zijn voor iedereen zichtbaar. Het schouwspel is als volgt: ik trek mijn oude spijkerbroek uit maar dat lukt niet omdat hij niet over mijn schoenen heen wil en omdat ik op één been sta donder ik van de ene wand tegen de ander aan en deze kraakt of het dak naar beneden komt.
Ik trek eerst mijn schoenen uit en vervolgens mijn vertrouwde spijkerbroek; dat werkt beter zo. Het halve klapdeurtje zorgt ervoor dat ik er op mijn onvoordeligst bijsta namelijk: een man zonder broek en op z’n sokken. Je ziet het voor je? Dan probeer ik de eerste spijkerbroek te passen maar ik krijg hem niet verder dan het schaambeen; ik kijk voor de zekerheid nog even of het wel de goede maat is maar er staat wel degelijk 52 op het label. Ik trek de broek weer uit en probeer de volgende. Hier schiet ik wel heel erg gemakkelijk in en de broeksriem zit ergens net onder m’n oksels.
Ik probeer nu de derde spijkerbroek, trek hem over het bekken en met enige inspanning krijg ik de knoop dicht. Zelfs de lengte is goed en langzaam adem ik uit. Schichtig ga ik ermee buiten het pashokje om mezelf in de daar aanwezige spiegel van op afstand te bekijken. Een blonde vrouw met een kind kijkt mij meewarig aan maar zegt niets. Ik ga terug naar het pashokje en doe de nieuwe spijkerbroek uit. Ik trek mijn oude spijkerbroek weer aan en dat voelt meteen weer zo vertrouwd aan want samen hebben we al zoveel meegemaakt. Nee, dit was niet wat ik zocht. Opgelucht loop ik de zaak uit en verzin waar ik nu heen ga.
Ik ontdek een koffietentje waar ze appelpunten aanprijzen. Ik bestel koffie met een appelpunt met een dikke klodder slagroom. Naast mij aan een ander tafeltje zitten twee vrouwen met vol gepropte plastic zakken naast zich waar een paar bladen prei bovenuit steken. Het zijn zakken van de Hema en meteen denk ik aan Hema-worst op verse puntjes, raar toch he? Ik vergeet mijn spijkerbroeken en ga als een speer naar de Hema.
Hoe het verder ging is één van de geheimen van de stadsmens.
Ik had maandag aardig wat groente over, die ik had gebruikt voor gerechten in het weekend. Die ga ik uiteraard niet weggooien. Van goede groente kun je altijd een simpele en smaakvolle soep maken. Voeg er de smaakmakers bij die je zelf lekker vind. Natuurlijk kun je mijn recept gewoon volgen, maar je kunt het ook gebruiken als leidraad. Het was een goed vullende maaltijdsoep, want ik had hem dikker gemaakt met oud brood.
Zelf gebruik ik graag verwarmenden specerijen. Niet dat dit nu al nodig is, maar toch.
Een nieuw begin
Eten en drinken |
|
31 December 2011 | 17:37:31
Veel gezinnen zijn druk bezig met de sinterklaas, kerst en of oud-en-nieuw. Ik niet, ben namelijk druk bezig het samenstellen van de nieuwe editie van mijn magazine.
Het krijgt al aardig vorm. Daar waar in mijn vorige editie iets totaal fout is gegaan, wil ik dit nu natuurlijk niet. Bij toeval kwam ik erachter waar het fout door is gegaan. Had een pdf gemaakt...
Dat is de titel van de nieuwe opdracht voor het foodblogevent. Toen ik het zag dacht ik bij mezelf, dat is een lastige. Want ik ben niet van het inmaken of anderszins verduurzamen van producten.
Ik plaatste op twitter, dat ik goed moest nadenken wat ik met dit thema ging doen. Als snel kwamen er reacties van andere foodbloggers en we hadden een kleine prettige brainstormsessie. In deze tijd mag ik graag cranberries bereiden. Maak het naar mijn eigen smaak. Het kan lekker bij rode kool, bietjes, in de vla of door de yoghurt/kwark. Of op een kaasplankje. Onder lichtgezouten koekkruimels even in de oven. Het is ook heerlijk op een beschuitje.
Enfin, de moeite waard om het te kopen en te bereiden. Het is bij ons zo snel op, dat het de kans niet krijgt om te bederven. Deze compote is goed te bewaren in een koude voorraadkamer of kelder. Zolang het maar donker en koel is en niet vochtig.
Dat plaatste ik vorig jaar op twitter. Niet meer en niet minder. Een tweep vroeg me of ik in de overgang was, waarop ik weer zei: "nee hoor, gewoon warm en dan weer koud". De overgang whahaha.
Maar dat was ik wel, want ik had allang de veranderingen gemerkt. Sommige weten wellicht nog dat ik naar de gynaecoloog was geweest en het gevoel had of, mijn gouden driehoek dood was.
is bijna voorbij en op de spreekwoordelijk valreep schrijf ik deze blog.
Dit bijna afgelopen jaar, kan ik omschrijven als het jaar van het uitkomen van mijn dromen.
Mijn magazine, het kinderboekje wat na de hopelijk loeihete zomer van 2012 uitkomt. De reis naar Frankrijk. Mijn recepten voor de actifry, recepten in het boek Vis en Vega van uitgeverij Snor. Quotes en recept in het boek, Alles wat je moet weten over de overgang.
Dit alles was geweldig.
Maar als ultieme moment wil ik toch echt kiezen, de dag
Op deze laatste dag van 2011 kijk ik terug op een mooi muzikaal 2011!!
Niet dat ik nu veel "nieuwe" muziek ontdekt heb, maar de "ouwe" bands hebben me veel p[lezier gegeven.
Op het concert vlak springt onze muzikale trip naar Londen er boven uit. Twee grote namen, Roger Waters en Eric Clapton in twee heel verschillende omgevingen: O2 Arena en de Royal Albert Hall.
Waters voor de eerste keer in mijn leven live en Clapton op een historisch podium.
Bij terugkomst, binnen een week, naar Rush in Ahoy blijft altijd een groot feest voor de echte fan.
Apart was ook het concert van Moke in Theater De Naald, zoveel voor mij bekende nummers (van vroeger) in een echte Moke sound.
Op het cd gebied heb ik eigenlijk weinig te melden:
Mijn grote favoriet, Neil Young, bracht niet veel nieuws uit. Alleen een live cd in de "Archive serie"
De cd waar ik echt naar uitgekeken had, "Lulu" resultaat van de samenwerking van Lou Reed en Metallica, viel me toch niet echt mee. Pas op de duitse tv een live uitvoering gezien die me toch wel ietsje blijer maakte. Toch nog maar een paar draaiuren geven?
De cd's van Spinvis: "Tot ziens Justine Keller", Elbow: "Build a rocket boys", Wilco: "The whole love" en Fleet Foxes: "Helplessness blues" springen, er wat mij betreft, wel boven uit.
Mijn blu-ray collectie is wel groter geworden.
Als ik dan goed kijk zijn het weer de "ouwetjes" die dat moesten doen.
o.a. Rush, Peter Gabriel, Jeff Beck en Deep Purple. De laatste heb ik net binnen. Heb hun concert met groot orkest in de Gelrome gemist en kan met dit concert uit Montreux de schade in halen.
De blu-ray van de Black Country Communion "Live over Europe" vind ik ook een echte aanrader van deze "supergroup" met o.a. Glenn Hughes, John Bonham (zoon van) en Joe Bonnamassa.
Voorzover mijn (korte) terugblik.
Het nummer wat mij de laatste weken achtervolgde, op de radio, op de tv of in winkels mag 2011afsluiten:
De opdracht, maak een gerecht wat je als culinair-cadeau mee neemt of geeft. Ik maak zelden eetcadeau's voor mensen. Of het wordt niet gewaardeerd, of ik ben te druk bezig met mijn werk. Dus kook ik alleen voor manlief en voor mezelf.
Alhoewel ik toch een voetnoot moet plaatsen, want in Frankrijk had hubbie René van Airelesbiefs gevraagd of hij wilde komen eten. Had een lekker menu gemaakt, want ze zijn daar toch gewend om 4 gangen te eten. En gelukkig, hij vond alles lekker. En echte liefhebber dus.
Maar goed, ik dacht tja, voor wie maak ik dit culinair-cadeau dan. Voor deze man,
worstmaker Ik zie hem dan helemaal genieten, na het hoofdgerecht en de kaas, nog een laatste gang. Ik bied hem dit virtueel aan. En wie weet, misschien wel een keer in het echt.
Ik heb dit voor ons gemaakt, voor de kerst en hubbie vond het zalig en ik ook.
Een week of wat geleden liep ik in de Jumbo, volledig in gedachten en ik stootte met mijn karretje tegen een oudere dame aan. Ik schrok ervan en riep gelijk sorry en wilde weglopen. Ze zei:"geef niets, kan iedereen overkomen".
"Dat is ook zo, maar je moet tegenwoordig zo uitkijken. Je weet nooit hoe iemand reageert".
Een week of wat geleden liep ik in de Jumbo, volledig in gedachten en ik stootte met mijn karretje tegen een oudere dame aan. Ik schrok ervan en riep gelijk sorry en wilde weglopen. Ze zei:"geef niets, kan iedereen overkomen".
"Dat is ook zo, maar je moet tegenwoordig zo uitkijken. Je weet nooit hoe iemand reageert".
Even iets anders: Poes vermist
Dieren/Katten |
|
23 December 2011 | 11:24:44
Louna : Vermist
Melding nummer:
725410
Vermist sinds:
18 december 2011
Aanmelddatum:
18 december 2011
Diersoort:
Kat
Roepnaam:
Louna
Ras:
EUROPESE KORTHAAR OF HUISKAT
Kleur:
ZWART met WIT
Leeftijd:
6 jr
Geslacht:
poes
Gecastreerd:
gesteriliseerd
Chip/tatoeage/ring:
Chip
Signalement:
Zwart met een wit befje en wit nekje.l verder heeft ze witte onderpootjes
aan dr rechterpoot is ze ook nog lichtbruin van kleur. onder haar rechteroog heeft ze ook een bruine vlek
In mijn magazine plaats ik veel recepten, bereid in mijn eigen keuken. Met foto's van Hubbie D. Ik zou dit recept wat ik nu ga plaatsen best kunnen bewaren tot volgend jaar winter, maar waarom. Het is een heerlijk recept dus ik geef het nu op mijn blog.
Een serieus verzoek, het glazen huis
Goed doel |
|
18 December 2011 | 18:03:12
Vanavond worden ze opgesloten, de deejay's. Ze worden een week opgesloten voor het goede doel. Zelf vind ik het ieder jaar een evenement om naar te kijken op de tv.
En ieder jaar geef ik geld, zo ook dit jaar. Ik heb iemand gespondoort om meters te maken voor de mama's.
Met mijn handen diep in mijn zakken loop ik mijn rondje door het park. Verderop loopt een man met zijn hond en meer zielen dolen er niet rond in dit herfstachtige tafereel. Met een beetje fantasie waan ik mij in een Anton Piek prent, maar regendruppels halen mij terug naar de realiteit.
Ik loop over het bruggetje en zie een oudere vrouw voor mij lopen. Een tasje in haar linkerhand en haar rechterhand beurtelings in een jaszak en soms lijkt zij met die hand in haar gezicht te wrijven. Als ik vlak achter haar loop hoor ik haar snikken en zie haar hele lichaam schokken. Tranen gutsen over haar gezicht en zij ziet mij niet eens langslopen. Ik hou mijn pas in en kijk haar eens goed aan. Van schaamte kijkt zij de andere kant op, van mij afgekeerd. Ik loop door maar ga verderop op een bankje zitten. Misschien heeft die vrouw hulp nodig?
Als zij dichterbij komt vraag ik haar of ik haar ergens mee kan helpen, en midden op het pad blijft zij staan en lijkt in het niets te staren.
“Kom er even bijzitten.” Nodig ik haar uit. “Ik ben alleen en vind het leuk als mensen met mij praten.” Zeg ik, meer om een aanknopingspunt te hebben voor een praatje.
Na enige tijd vloeien er geen tranen meer en houd het snikken op. Zij kijkt mij aan met een paar bloeddoorlopen ogen van het huilen, en begint te praten.
“Wat raar deze situatie, ik ken jou niet en ik zit ineens naast je op deze bank; met een vreemde vent in een park. Maar ik ken je jou wel want ik zie jou vaak genoeg lopen hier.” Gooit zij er in één adem uit.
“Best mogelijk.” Zeg ik en ik wijs haar mijn flat aan. “Daar woon ik.”
“Dan zijn wij buren,” zegt ze: “ik woon in die flat ernaast.”
“Maar weet je,” zegt ze: “ik weet niet waarom ik het tegen jou vertel maar het zit me zo hoog. Vorige maand mijn congé gehad op mijn werk, na 43 jaren trouwe dienst! En nu moet ik als vrijwilligster aan de slag anders komt mijn uitkering in gevaar. Ik moet in deze tijd mensen gaan helpen, eenzame mensen.
Mensen vertellen mij langs hun neus weg dat een pakje paté toch geen cent kost tegenwoordig, doe er dan wat knabbeltjes bij en je verricht wonderen bij die mensen.
Maar weet je: ik ben al zo alleen. Familie heb ik niet meer, vrienden heb ik nooit echt kunnen maken omdat ik altijd maar werkte. Ik ben zo vreselijk alleen en dan moet ik, uitgerekend ik, eenzame mensen gaan helpen. Ik, een eenzame vrouw van 61 jaar.”
En weer zie ik tranen langs haar gezicht stromen. Schokschouderend zit zij daar en ik voel mij erg opgelaten in deze situatie.
“Sorry dat ik mij liet gaan.” Zegt ze, terwijl ik opsta om verder te lopen.
“Geeft niets,” Zeg ik: “misschien zien wij elkaar nog wel eens.”
Zonder nog verder iets te zeggen loopt de vrouw terug, doelloos en met gebogen hoofd.
Ik loop de hoek om, naar de slager. Maar ik heb eigenlijk nergens meer trek in.
Het was buiten waterkoud toen ik gisterenavond uit mijn vervoermiddel stapte en naar de ingang van de flat liep. Ik plukte de brievenbus leeg en wilde snel naar binnen maar dat zat me niet mee. Er stond een klein formaat echtpaar aan de deur te morrelen; ze kregen de sleutel niet in het slot. Zal ik het even proberen? Vroeg ik, meer uit eigen belang.
Nee dank u, het lukt ons wel hoor zei het echtpaar. Inmiddels stonden er al vijf personen te wachten die met de lift mee wilden.
Eindelijk ging de liftdeur open en het echtpaartje keek tergend langzaam op de nummerplaat naar welke etage zij moesten en versperde zodoende nogmaals de doorgang naar de lift; zo te zien waren het nieuwe bewoners of ouders die een kat kwamen voeren. Of het uitgerekend op dit moment zo moest zijn weet ik niet maar wij hoorden in de andere liftschacht een grote doffe klap. Ik ben nooit te beroerd voor een guitige opmerking dus zei ik: goh, die andere lift is zeker neergestort. Het vrouwtje zag ik nu heel dicht tegen dat mannetje aankruipen en ze keek mij daarbij heel angstig aan. Ik weet nog een paar jaar terug, zei ik tegen een bekende buurman, dat iemand op de dertiende drukte terwijl er maar twaalf etages zijn, en oehhhw: de lift schoot boven het dak uit.
Nu nam Piggelmee het voor zijn vrouwtje op en vroeg of ik hiermee op wilde houden want ze vonden het echt niet leuk. Nou zei ik, zelf vind ik het wel humor hebben en juist op dat moment stopte de lift, op de negende etage; daar waar ik eruit moet. U moet toch op de zesde zijn, informeerde ik de man nog? De liftdeur gleed dicht en door de kier zag ik de lift nog hoger gaan.
Gniffelend liep ik over de galerij, dit was mijn eerste kwajongensstreek deze week.
Dat plaatste ik vorig jaar op twitter. Niet meer en niet minder. Een tweep vroeg me of ik in de overgang was, waarop ik weer zei: "nee hoor, gewoon warm en dan weer koud". De overgang whahaha.
Maar dat was ik wel, want ik had allang de veranderingen gemerkt. Sommige weten wellicht nog dat ik naar de gynaecoloog was geweest en het gevoel had of, mijn gouden driehoek dood was.
WINTERAVOND
Feestdagen |
|
07 December 2011 | 14:14:02
als het avondgloren is ingevallen
en de maan zich door de wolken perst
kijk ik even naar de hemel
en wacht af wie er wint
de tijd is alles waar ik
op hoef te wachten
want de tijd die tikt maar door
het maakt niet uit
hoe laat het is
de tijd is je altijd voor
de sneeuw dwarrelt naar beneden
en in vang het op met mijn tong
voel de koude op mijn lippen
en kijk naar boven en zie
de maan is doorgekomen
en heeft het avondrood verdrongen
ik ga met de witte sneeuw naar binnen
een glimlach op de koude lippen
de sneeuw smelt van mijn haar
het plaatje is voor mij compleet
de maan heeft gewonnen
de sterren omringen de duisternis
als de sneeuw mijn kamer verlicht
en zacht steek ik de kaarsjes aan
de weerspiegeling van een
tevreden gezicht
heeft deze avond
voor mij veel goeds gedaan
en dank de Heer
dat de sneeuw is gevallen
dat de winter is gekomen
dat de maan binnen schijnt
het is een sprookje
WINTERAVOND
Feestdagen |
|
07 December 2011 | 14:09:44
als het avondgloren is ingevallen
en de maan zich door de wolken perst
kijk ik even naar de hemel
en wacht af wie er wint
de tijd is alles waar ik
op hoef te wachten
want de tijd die tikt maar door
het maakt niet uit
hoelaat het is
de tijd is je altijd voor
de sneeuw dwarrelt naar beneden
en in vang het op met mijn tong
voel de koude op mijn lippen
en kijk naar boven en zie
de maan is doorgekomen
en heeft het avondrood verdrongen
ik ga met de witte sneeuw naar binnen
een glimlach op de koude lippen
de sneeuw smelt van mijn haar
het plaatje is voor mij compleet
de maan heeft gewonnen
de sterren omringen de duisternis
als de sneeuw mijn kamer verlicht
en zacht steek ik de kaarsjes aan
de weerspiegeling van een
tevreden gezicht
heeft deze avond
voor mij veel goeds gedaan
en dank de Heer
dat de sneeuw is gevallen
dat de winter is gekomen
dat de maan binnen schijnt
het is een sprookje
ESCHER.jpg)
